Από τον Ασπρόπυργο στο Αργος

Η εν ψυχρώ δολοφονία ενός ανθρώπου 20 ετών από αστυνομικούς, που τον πυροβολούσαν πισώπλατα με μένος, με παράνομες σφαίρες, δεν σχετίζεται βέβαια με την αποτυχημένη πρόληψη ατυχημάτων αλλά έχει ένα κοινό: την απαξίωση της ανθρώπινης ζωής.

Κατέληξε ο ένας από πολυεγκαυματίες της πυρκαγιάς σε μονάδα ανακύκλωσης του Ασπρόπυργου. Κατέληξε η γυναίκα που υπέστη ανακοπή την ώρα της φωτιάς στο Ωραιόκαστρο, κατά την οποία σκοτώθηκαν ένας άνδρας και ο 12χρονος γιος του. Κακουργηματική δίωξη στον ηλικιωμένο για εμπρησμό σε θάλαμο του «Σισμανόγλειου», μετά τον οποίο πέθαναν μία 83χρονη από ανακοπή και ακόμα μία γυναίκα με πνευμονική ίνωση, που φέρεται να έμεινε περίπου ένα τέταρτο χωρίς υποστήριξη οξυγόνου.

Τι λείπει από τις ειδήσεις για τα παραπάνω αδιανόητα γεγονότα στα περισσότερα μέσα; Γιατί η ρατσιστική βία και η «παράδοση» ατιμωρησίας στην ΕΛ.ΑΣ. δεν είναι τόσο αξιοσημείωτες παράμετροι όσο η «εκπαίδευση» των δύο «οικογενειαρχών» ενστόλων; Γιατί η καταγραφή χιλιάδων κενών στην Πυροσβεστική δεν είναι ελκυστική όσο η «ομολογία» του αποδιοπομπαίου τράγου που οδηγούσε μεθυσμένος στο Ωραιόκαστρο; Γιατί οι λιγοστοί επιθεωρητές σε περιοχή της Δυτικής Αττικής με επιχειρήσεις ιδιαίτερης επικινδυνότητας για βιομηχανικό ατύχημα μεγάλης έκτασης και η έλλειψη ολοκληρωμένης πυρασφάλειας σε ένα απ’ τα μεγαλύτερα νοσοκομεία του λεκανοπεδίου περνούν απαρατήρητα, σε αντίθεση με τις δηλώσεις Γεωργιάδη περί πρόθεσης του 76χρονου να πέσει η κυβέρνηση; Η απάντηση δυστυχώς γνωστή: η υπεράσπιση της θανατοπολιτικής των κυβερνώντων ξεπέρασε ξανά κάθε όριο.