Η νίκη και η φιέστα

Το ρολόι έδειχνε 16.37. Εβαλα το κράνος μου, κούμπωσα το φερμουάρ του μπουφάν μου και ανέβηκα στη μηχανή. Μέσα σε 15 λεπτά, ήμασταν στη Νέα Φιλαδέλφεια, έτοιμοι να πανηγυρίσουμε το 14ο πρωτάθλημα της μεγάλης μας αγάπης. Της ομάδας που μας κερνάει περισσότερες πίκρες παρά χαρές όλα τα χρόνια της ύπαρξής μας.

Τέτοια μέρα δεν μπορούσα να μην τον σκεφτώ. Τι θα έκανε σήμερα; Θα είχε ένα τεράστιο χαμόγελο που θα έκανε το κιτρινισμένο από τα τσιγάρα μουστάκι του να δείχνει προς τα πάνω. Ο Αντρέας ήταν ο άνθρωπος που με μεγάλωσε και με έκανε ΑΕΚ. Μαζί είδαμε δεκάδες ματς. Με έπαιρνε αγκαλιά όταν έκλαιγα και εγώ του φώναζα όταν έβριζε τον Γεωργέα. Ηταν σίγουρα ρομαντικός. Ναι, είχε συνδέσει την ομάδα του με την πολιτική, αλλά με έναν περίεργο τρόπο. Σε όλη τη φιέστα, τον σκεφτόμουν. Θα του άρεσε; Οχι. Θα εγκατέλειπε; Ποτέ. Ετσι έμεινα κι εγώ. Μέχρι το τέλος. Μέχρι να αδειάσει το γήπεδο. Κι ας μη μου άρεσε.

Το Σάββατο 3 Νοεμβρίου του 2007 ήταν η τελευταία φορά που τον είδα. Ξαπλωμένος, σχεδόν μισός, σε ένα κρεβάτι στο «Σωτηρία». Με κοίταξε συνωμοτικά και μου έδειξε το συρτάρι δίπλα στο κρεβάτι του. Είχε μέσα 20 ευρώ. «Πάρ’ τα, τα φύλαξα για να πας στο γήπεδο, να δεις την ΑΕΚάρα» μου είπε. Και πήγα. Και πηγαίνω ακόμα. Την Κυριακή πήγα και για αυτόν.