Απολυμένοι ΛΑΡΚΟ και ρετσινάδες Εύβοιας σε κοινή κάθοδο στην Αθήνα

Οι απολυμένοι της κλειστής ΛΑΡΚΟ και οι δασεργάτες και ρητινοσυλλέκτες της καμένης Εύβοιας ενώνουν την οργή και τις δυνάμεις τους και οργανώνουν κοινό συλλαλητήριο στην Αθήνα το ερχόμενο Σάββατο, 23 Μαΐου (προσυγκέντρωση στις 11.00 π.μ. στην Ομόνοια, συγκέντρωση στις 12.00 στην πλατεία Κλαυθμώνος και στη συνέχεια πορεία διαμαρτυρίας στο υπουργείο Οικονομικών, με την ηγεσία του οποίου τα σωματεία ζητούν συνάντηση με κοινό υπόμνημα).

Τι ενώνει τις δύο ομάδες εργαζομένων; Η απειλή να ερημώσουν τα Λαρκοχώρια της Στερεάς και τα χωριά της καμένης Εύβοιας, που έχουν υποστεί ισχυρά πλήγματα από το λουκέτο η πρώτη και από την καταστροφική πυρκαγιά του 2021 η δεύτερη. Τα σημαντικότερα από τα αιτήματά τους είναι:

● Σταθερή εργασία μέχρι την επαναλειτουργία της ΛΑΡΚΟ και πλήρης παραγωγική αποκατάσταση των καμένων δασών της Εύβοιας.

● Αυξήσεις στους μισθούς για να αντεπεξέλθουν στις δυσβάσταχτες καθημερινές υποχρεωτικές πολυχιλιομετρικές μετακινήσεις και στη συνολική ακρίβεια των επιπτώσεων του πολέμου.

● Επίδομα επικινδυνότητας και ανθυγιεινής εργασίας στις ανάλογες ειδικότητες.

● Καταβολή έκτακτου οικονομικού βοηθήματος για να καλύψουν τα χρέη που έχουν δημιουργηθεί.

● Αύξηση της επιδότησης της ρητίνης στα 0,90 ευρώ το κιλό (από 0,58 σήμερα).

● Κατάργηση του Ν. 5106/2024 που ανοίγει τον δρόμο για την ιδιωτικοποίηση των δασών.

Τα σωματεία της ΛΑΡΚΟ και των δασεργατών επισημαίνουν την τεράστια σπατάλη πόρων από την κυβέρνηση Μητσοτάκη, η οποία στη μεν μεταλλουργία εκτόξευσε το κόστος παραγωγής σιδηρονικέλιου από τις 16.000 στις 60.000 ευρώ ανά τόνο και δαπάνησε 620 εκατ. από την παραγωγή και τον κρατικό προϋπολογισμό για να καταστήσει «ζημιογόνα» τη ΛΑΡΚΟ, στη δε Εύβοια για τους 590 πυρόπληκτους ρετσινάδες έχει προβλέψει μόλις 9 εκατομμύρια ευρώ τον χρόνο, χωρίς βαρέα και ανθυγιεινά, χωρίς επίδομα επικινδυνότητας, χωρίς κάλυψη καυσίμων και φθορών. Την ίδια ώρα, όπως καταγγέλλουν τα σωματεία, εργολάβοι, αξιοποιώντας τη φτώχεια κατατρεγμένων ανθρώπων από τρίτες χώρες, «τους στέλνουν να δουλέψουν σε επικίνδυνες και δυσπρόσιτες δασικές περιοχές με εξευτελιστικά μεροκάματα, χωρίς ασφάλιση, χωρίς δικαιώματα και χωρίς τον αναγκαίο εξοπλισμό προστασίας, κυριολεκτικά ξυπόλυτοι σαν τα άγρια ζώα».